Vandaag leef ik één jaar

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik werd geopereerd in Málaga.

Een jaar geleden begon ik deze dag met iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld: hoop. Natuurlijk was ik bang. Ik wist dat ik een grote operatie tegemoet ging. Ik wist dat er risico’s waren. Maar tussen alle spanning, angst en onzekerheid door was er vooral hoop. Hoop dat de ondraaglijke pijn van de vasculaire compressiesyndromen eindelijk zou stoppen. Hoop op meer kwaliteit van leven. Hoop op tijd. Gewoon extra dagen.

Als ik één jaar terug in de tijd zou kunnen gaan en naast dat meisje in het ziekenhuisbed zou kunnen zitten, zou ik haar zoveel willen vertellen. Ik zou haar vertellen dat de operatie slaagt. Ik zou haar vertellen dat de pijn waarvoor ze helemaal naar Spanje is gereisd daadwerkelijk verdwijnt. Dat iets wat jarenlang onmogelijk leek uiteindelijk werkelijkheid wordt. Dat ze over een jaar kan zeggen dat de vasculaire compressiesyndromen haar leven niet langer beheersen. Boven al zou ik haar zeggen dat waar ze zo van droomde, extra dagen in haar leven, zou uitkomen. 

Maar ik zou haar ook vertellen dat het moeilijker wordt dan ze zich ooit kan voorstellen. De strijd begon pas echt toen het werk van de chirurgen klaar was. Wakker worden op de intensive care is iets wat ik nooit zal vergeten. De pijn. De angst. De verwarring. Het gevoel dat mijn lichaam niet meer van mij was. Die eerste nacht staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet hoe ik de uren door moest komen. Ik wist niet of ik de volgende dag kon halen. Ik wist alleen dat ik moest blijven vechten. En dat deed ik.

Vandaag, een jaar later, kijk ik terug op een jaar dat tegelijkertijd prachtig en ongelooflijk zwaar is geweest.

Ik kreeg meer tijd met mijn allerliefste mams en sis. We kregen Boris erbij, ons hondje dat inmiddels niet meer weg te denken is uit ons leven. Ik leerde opnieuw zitten, staan en lopen. Ik ging weer uit eten. Ik ging zwemmen. Ik ging naar het strand. Ik bracht tijd door met vriendinnen. Ik was buiten. Ik begon aan revalidatie. Ik las boeken. Ik ging nachtjes weg. Ik sprak voor mensen. Ik stond op televisie. Ik demonstreerde voor betere zorg. Ik werkte aan mijn dromen. Ik leefde weer op momenten waarvan ik een jaar geleden niet wist of ik ze ooit nog zou meemaken.

Maar ondertussen bleef ik ook overleven. Er volgden opnieuw ziekenhuisopnames. Operaties. Complicaties. Angst. Onzekerheid. Nieuwe diagnoses. Nieuwe verliezen. Ik werd afhankelijk van TPV via een lijn naar mijn hart om letterlijk in leven te blijven. Er waren maanden waarin mijn wereld opnieuw uit ziekenhuiskamers bestond. Maanden waarin de toekomst verder weg leek dan ooit. En de waarheid is dat ik vandaag zieker ben dan ik een jaar geleden was, dat breekt mij. 

Soms denk ik terug aan dat meisje op de intensive care. Het meisje dat zichzelf beloofde dat alles beter zou worden als ze dit maar zou overleven. Soms voelt het alsof ik haar heb teleurgesteld. Alsof ik haar iets beloofd heb wat ik niet waar kon maken.

Maar misschien kijk ik dan naar het verkeerde deel van het verhaal. Want ik leef nog. Ik heb minder pijn. Ik kreeg een jaar extra tijd.

Een jaar waarin ik herinneringen heb gemaakt met de mensen van wie ik het meest houd. Een jaar waarin ik momenten heb beleefd die ik anders nooit had gehad. Een jaar waarin ik niet alleen heb overleefd, maar soms ook echt heb geleefd.

Vandaag voelt voor mij heel dubbel. Maar ik wil focussen op de dankbaarheid. Dankbaar voor iedereen die mij heeft geholpen deze operatie mogelijk te maken. Dankbaar voor iedereen die meegeleefd heeft op welke manier dan ook. Dankbaar voor mijn lieve mams en sis, die er dag in dag uit voor mij zijn, ook vandaag de dag. En niet te vergeten dankbaar voor het ongelofelijk sterke team onder leiding van chirurg Dr. Roderiquez Morata. Zonder jullie was ik hier niet meer geweest. 

Een jaar geleden vocht ik voor mijn leven. Vandaag vecht ik nog steeds. Maar vandaag weet ik ook dat er in dat afgelopen jaar momenten zijn geweest waarvoor die strijd de moeite waard is.

Dank jullie wel.